جهانگير لشكرى جمع كرده به كاشغر تاخت و آن شهر را با آق‌سو به تصرف در آورد . چون بر استقلالش افزود ، خوقند را نيز مسخّر كرد و رايات حكمرانى خود را در آن شهرها بيفراشت . دولت چين دوباره شصت هزار لشكر به عزم استرداد كاشغر فرستاد . چون خواجه جهانگير از لشكر چينىها آگاه گرديد با خانوادهء خود به بلور داغ فرار نموده در آنجا تحصّن جست و آن كوه صعب المسلك را مقرّ خويش قرار داد . از متابعين او چند تن با وى از در خلاف و غدر برآمده و او را دستگير كرده به سپهسالار چين سپردند . وى جهانگير را مغلولا به پكن پايتخت دولت خويش فرستاد . پادشاه چين او را به قتل رسانيد و از آن تاريخ به بعد قراردادى را كه با محمّد على خان خوقندى كرده بود ، فسخ نمود و مبلغ مصالحه را از حكمرانان خوقند منقطع داشت . پس از زمانى دوباره از اولاد خواجه‌ها در كاشغر سلطنت يافتند ، سپاه گرفتن از مسلمانان را به موجب عهد و پيمان موقوف نمودند و هر گاه يكى از آنها در عهد خود نقصانى روا مىداشت ، مسلمانها از وى سلب عقيده نموده ، سر از طاعت او مىپيچيدند و بد عهدش مىناميدند . تمام شد تاريخ كاشغر و خوقند و بخارا كه اين بنده ميرزا شمس در ماه ربيع الثانى سنه 1276 « 1 » هجرى و 1859 ميلادى به قلم نگارش در آورده و به جهت خوانندگان به يادگار گذاشت . و حرّره الاقل غلام و جان نثار آستان مبارك حاجى حسن خان ياور معلّم فى 14 صفر 1321 هجرى .

--> ( 1 ) . اساس 1286 ، با توجّه به منابع تاريخى و بخش اوّل كتاب و نيز سال 1859 كه برابر با سال 1276 هجرى قمرى است ، تصحيح شد .